غزلواره‌ی 55 ویلیام شکسپیر، که به "Not marble, nor the gilded monuments" معروف است، یکی از آثار برجسته‌ی اوست که در آن شاعر به موضوعاتی چون جاودانگی، زمان، و نیروی تخریبی آن می‌پردازد. در این غزلواره، شکسپیر ادعا می‌کند که شعر می‌تواند از بناهای سنگی و مجسمه‌های زیبا که به مرور زمان فرسوده و نابود می‌شوند، ماندگارتر باشد. او می‌گوید که حتی قدرتمندترین حکام که بناهای عظیمی را برای یادبود خود بنا کرده‌اند، نمی‌توانند جلوی فرسایش و فراموشی را بگیرند، اما شعر می‌تواند خاطره‌ی عشق و زیبایی را برای همیشه زنده نگه دارد.

این غزلواره نه تنها به مقاومت شعر در برابر زمان اشاره دارد، بلکه به نوعی به قدرت شاعر در حفظ و نگهداری خاطرات و احساسات انسانی از طریق کلمات اشاره می‌کند. شکسپیر با استفاده از تصاویری قوی و زیبا، مفهومی عمیق از جاودانگی را ارائه می‌دهد که فراتر از مادیات و زمان می‌باشد.

در نهایت، غزلواره‌ی 55 نمونه‌ای از اعتقاد شکسپیر به قدرت و جاودانگی هنر است. او معتقد است که شعر و هنر می‌توانند از مرگ و فراموشی جلوگیری کنند و به عنوان یک پناهگاه برای زیبایی‌ها و ارزش‌های انسانی عمل کنند که در غیر این صورت ممکن است با گذشت زمان از بین بروند. این غزلواره به خوبی نشان می‌دهد که چگونه شکسپیر از شعر به عنوان ابزاری برای مقابله با نابودی و فراموشی استفاده می‌کند و چگونه او شعر را به عنوان یک وسیله برای جاودانگی می‌بیند.